otuz iki

Thirty two short films about Glenn Gould, filmin tam adı bu. Film adı üstünde piyanist Glenn Gould üzerine bir film. Yalnız bu film bir biyografi değil; bir insanı anlatan filmleri düşünmek bile zor geliyor aslında sürekli insanların hayatlarını anlatan filmler izlediğimizi düşününce. Film, Gould'u tanıyan insanlarla olan röportajlardan, Gould'un hayatından kesitlere; 45 saniyelik inanılmaz yoğunluklu bir müzikal sahneden, Gould'un kendi kendisiyle yaptığı bir röportaja,aslında bir nevi fikir teatisine kadar bir çok farklı türden 32 kısa filmden oluşuyor.

Gould gibi sanatçı egzantiriklerinden nasibini (fazlasıyla) almış bir adamı fikirleriyle, acaip davranışlarıyla, yanıbaşımıza getiriyor film; hayatını müzikle yaşayan bu adamı biraz olsun tanımamıza, anlamamıza vesile oluyor. Gould'un müzikle ilişkisi pek de normal bir insanınki gibi değil, gittiği her yerde, mesela kafelerdeki insan seslerinde bile müzik arayacak (ve bulacak) kadar bağlı müziğe. Filmin böyle bir insanı bu kadar başarılı bir şekilde anlatması, hele hele bunu, bir çok yönetmenin ilk başvuracağı şey olan piyano çalma sahnelerini kullanmadan yapması inanılmaz bir başarı. Daha önce çok başarılı sanatçı portreleri izlemiştim (otto e mezzo, all that jazz), lakin ilk defa bir sanatçının kendini anlatmadığı bir filmde bu kadar iyi yansıtıldığını gördüm.

Dinleyin: Glenn Gould yorumuyla Goldberg varyasyonları.